Rememberings: Scenes From My Complicated Life - Sinéad O Connor (2021)

 

“This is to announce my retirement from touring and from working in the record business. I’ve gotten older and I’m tired. So it’s time for me to hang up my nipple tassels, having truly given my all. NVDA in 2022 will be my last release. And there’ll be no more touring or promo.” It was a shock for Sinéad O'Connor fans when the singer announced in June 2021 that she would stop touring and withdraw from the music business. All planned concerts had to be cancelled, No Veteran Dies Alone planned for January 2022 would be her last album. O'Connor (54) made the announcement on Twitter, a few days after she published her memoir. 

That memoir is called Rememberings, a candid book in which she spares few people from her environment and least of all herself. With a book like this on which she had worked for years, you would expect that the singer who has struggled with psychological disorders for years would be a little better. But it's very coherent with the book, actually. Her life has had lots of ups and downs, and the book is a testament of this. O'Connor struggles with mental problems. As a child she was beaten by her mother and when she was 11 she was hit by a train door. It gives her a complex post-traumatic stress disorder and after a while she is also diagnosed with borderline disorder. In 2015, she undergoes a hysterectomy – her uterus is excised – which causes a mental crisis. Two years later, she collapses in front of the public. She has extensively discussed this in her recently released autobiography Rememberings.

The book doesn't cover her whole life, but mainly goes back to her early years in music. Since a mental breakdown in 2015, much of her memory has been wiped out. All things considered, her book runs until 1992, where she got stuck six years ago. She only briefly describes the albums she made after that. She doesn't reveal much about her private life either. The result that the book has a very messy structure, and might be even disappointing for some people, but not for me.

In the book, she describes many crucial events in her life in short chapters. Some anecdotes about her visit to Prince at his home that is pretty disturbing, about the the tearing up of a 1992 photo of Pope John Paul II in the much-viewed American TV show Saturday Night Live. Of course those come up in every review of this book, but I was more touched by the other stuff. The bang of a train door that, she now knows, inflicted permanent mental damage on her. The physical abuse by her mother, with whom she had a love-hate relationship and died when Sinéad was 18 years old. Her first steps in the music business shortly afterwards, when she is advised to terminate her pregnancy. In concise, sometimes harsh, often witty terms, she writes the story of a singer who is always at odds with everyone. 

She has a uncommon view on life that I admire though, like when she says: 'I have four children from four different men. I was married to one of them, none of the other three men I married fathered any of my children.” And that's fine. I think I would have liked having her as a mother. O'Connor, who converted to Islam in 2018, completed her book at St. Patrick's Hospital, the largest Ireland's psychiatric hospital where she was admitted five years ago. A combination of ptsd, borderline and bipolar disorders is the diagnosis. 

If you want to understand who O'Connor is and what her motivations are, this book lays it out bare for you to examine. It's very rare for an artist to be so honest and to reveal her vulnerabilities, but this book made me understand her more and it endeared me to her. She's a good person who needs to be understood. This book is the first step in that understanding.

Then It Fell Apart - Moby (2019)

Last year Then It Fell Apart, the second part of Moby's memoirs, was released. Part one, Porcelain (2016), focused on his childhood and his early years as a DJ and producer, this time the book alternates between his childhood and his exuberant lifestyle after the success of his album Play, that catapulted him to a superstar. A lifestyle that included ecstasy for breakfast, gallons of vodka and sporadic sex with supermodels.

The book - just like one of his songs also aptly named “Then It Fell Apart” - chronicles two important eras of the life of the in my opinion friendly and down-to-earth artist by whom I had found shelter since the death of that other musically eclectic idol of mine (Prince). Spoiler alert: after reading the book, you cannot help but finding Moby a first class dickhead. Which is quite strange, given it is an autobiography after all - written by himself. I admit I had to gasp for air a bit at first, but it is so well written that I have read it in one go.

Moby describes, among other things, how André 3000 did not want to hug him at the MTV Video Music Awards after he got into an open war with Eminem, how Lizzy Grant (now known as Lana Del Rey) turned him down after a date at a macrobiotic restaurant, and how he tutored Vladimir Putin's daughter, intoxicated and unwilling, Russian literature in a Holiday Inn hotel. In just about every anecdote, he portrays himself as the ultimate beta male: an insecure and sensitive nerd who clumsily navigates the unknown territory of stardom.

The strangest and most notorious part of the book is that in which Moby reveals that he has been dating Natalie Portman as a teenager back in 1999. Although he never understood what a young, successful and handsome actress saw in a 33-year-old balding man, he clearly has fond memories of their time together, culminating in a romantic kiss under an ancient oak tree. This revelation has caused quite a stir in the press, because Portman swears she has no memories of the whole thing. According to the actress, the two never dated, and Moby was just "a creepy older man" with an inappropriate interest in a teenage girl who had just graduated from high school. Strangely enough, Moby angrily responded by writing off Portman's denials as "gossip" and he shared "evidence" in the form of an old photo of him holding an uncomfortable-looking Portman while being bare-chested. In my opinion, if the only evidence you can find is a photo where your alleged date looks like she's being held hostage, you may need to draw conclusions. Sad. After being accused of beta male misogyny in the (social) media, Moby finally apologized.

The other anecdote that got some press coverage was that in 2001, according to Moby, he was challenged at a party to a game of knob touching with an unsuspecting Donald Trump. In short, that means that he had to rub his bare penis against the future president while making small talk with his victim. He accepted and succeeded the challenge, of course.

Most of the reviews I read limit themselves to those two excerpts, wondering if we should all need to know that? But I want to speak up in Moby’s defence: the other half of his book is about his earliest childhood, where he describes he already was an outsider and a nerd - and those chapters paint a very different picture, that of Moby as Little Idiot, his sad cartoon alter ego looking for a hug, that shows up in some of his best-known clips. The childhood chapters alternate with those from during (and after) his star status, and it kind of balances the weird stuff out. 

Throughout the whole book, Moby describes how being rich and famous hasn't exactly made him happy: today he most appropriately describes himself as a bald and postmodern alcoholic.  Having written this book seems like a cry for help, in my opinion. Hopefully he will get that help soon, because with this collection of anecdotes that are fun to the reader but must be very painful for him, Moby dug such a deep well for himself that I wonder if he will ever get out. The giant animal rights/vegan for life tattoos which he had his arms and neck covered with last year, and the music he released lately, don't make me very optimistic.

Mijn leven met Prince - een afscheid

Dit stukje was een van de lastigste - in elk geval het meest persoonlijke - die ik hier heb mogen neerpennen. Toen ik bedacht wat de dood van Prince bij mij teweeg bracht, wou ik er meteen iets over schrijven, maar toen de herinneringen maar bleven komen, kwam het besef dat het een pak tijd zou vergen om dat alles ook mooi en respectvol te doen.

Ik heb in mijn leven vele liefdes gekend - passionele liefdes zelfs - maar slechts één idool. En dat idool is nu dood. Domweg gestorven in de lift van zijn appartement, alleen. Van een overdosis medicijnen, zo blijkt bovendien. Wat een triest lot voor de grootste artiest van zijn generatie, waarvan geweten is dat hij leefde voor zijn muziek en zich nooit (!) aan drugs heeft overgegeven.

Dit artikel gaat niet - of toch niet alleen - over zijn muziek. Daarvoor is het oeuvre van Prince te omvangrijk en er zijn mensen genoeg die over zijn muziek veel zinniger dingen kunnen vertellen dan ik. In deze post wil ik vooral mijn eigen herinneringen de vrije loop laten. Prince heeft mijn leven meer beïnvloed dan mijn vrienden en familie kunnen inschatten, en dit is een kans om het eens met mijn eigen woorden te vertellen. Hier en daar zal ik wellicht nog zaken over het hoofd zien. Die vul ik later wel nog aan. De ambitie om van deze bijdrage meteen een definitief verhaal te maken, heb ik opgegeven. Dat kon niet anders, Prince heeft ondertussen de planeet aarde al twee maand verlaten, en ik wou niet langer wachten.

Ik herinner me het moment niet meer wanneer ik voor het eerst muziek van Prince hoorde, maar 1984 zal wellicht het jaar zijn waarop de vonk oversloeg. Ik was elf, ik had nog geen eigen platenspeler, maar ik was wel elke zaterdagmiddag druk bezig met een cassettedeck om tijdens de uitzending van de Radio 2 Top 30 de mooiste liedjes op te nemen. Daarbij mocht ik absoluut niet gestoord worden, want het was niet de bedoeling dat de stem van de presentator van dat moment mee op band stond. De goden van dat moment waren Madonna, toen nog onschuldig dansend in haar ondergoed, en Michael Jackson die nog zwart was, maar er was méér: mijn buurjongetje Pieter introduceerde me een andere artiest, die zich androgyn kleedde, expliciet over seks zong en net in Europa was doorgebroken met een album en een gelijknamige film: Purple Rain. Ik vond Prince fantastisch. En dat is altijd zo gebleven.

Die plaat - Purple Rain dus - ging ik eerst elk vrij moment bij Pieter beluisteren, maar toen onze wegen scheidden en ik naar de middelbare school verkaste was dat een van de eerste albums die ik voor mezelf kocht. Op muziekcassette weliswaar, de nieuwste technologie van dat moment. Paste ook meteen in mijn fonkelnieuwe walkman. Het was de tijd waarin MTV het Europees vasteland overspoelde, en videoclips aan belang wonnen. Prince maakte aan een razend tempo nieuwe platen: Around the world in a day, Under the cherry moon (Kiss, Girls &Boys - met de bijhorende “duivenchoreografie”!) en zijn eerste meesterwerk Sign ‘o’ the Times. Maar daarmee stopte het niet: Prince was in die dagen gewoonweg overal. Hij werkte o.a. mee aan We are the world (maar was te schuchter om in de bijhorende single te figureren), en hij schreef muziek voor Sheila E (The Glamorous Life), The Bangles (Manic Monday), Chaka Khan (I Feel for You) en vele vele anderen. Veel materiaal van die tijd belandde in een kluis bij hem thuis in Paisley Park, maar niettemin stonden in de tweede helft van de jaren tachtig de hitlijsten vol met Princemateriaal. Of zo herinner ik het mij toch. Je moest als fan ook alle singletjes kopen, want op elke B-kant stonden nummers die niet uit een langspeler kwamen, die uiteraard alleen de fans hadden en die daarom alleen al zoveel interessanter waren.

Maar voorlopig had ik daar dus geen centen voor. Ik was dus aangewezen op de bibliotheek van Roeselare, waar ik kennis kon maken met al het oudere werk van mijn idool (vijf albums ondertussen). Telkens hetzelfde ritueel: geduldig de vinylplaat boenen, en daarna alles opnemen op cassette. Mijn papa was zo lief geweest om een nieuwe naald op mijn - inmiddels eigen - platenspeler te monteren, zodat de opnamen perfect verliepen. Veel geld zal ik er niet mee hebben uitgespaard trouwens, want die cassettes versleten heel snel helaas, en de kwaliteit van de muziekcassettes van die tijd verbeterde elke maand ook, en dus moesten die platen regelmatig opnieuw worden opgenomen. Elke vakantiejob resulteerde in weer een nieuw cassettedeck of nieuwe aangekochte muziek, daar was ik heel consequent in. Zonder Prince zou ik nooit de muziekfanaat zijn geworden die ik nu nog altijd ben. En zou mijn schooltijd een stuk lastiger geweest zijn. Ik was niet bepaald de populairste, maar gelukkig had ik mijn muziek en mijn beste vriend die Prince ook wel kon appreciëren (Waarvoor dank, Bart).

Weet jij nog waar jij was op 31 december 1988? Ik weet het wel: ik logeerde namelijk bij mijn grootouders terwijl mijn ouders aan het feesten waren. En dat vond ik helemaal niet erg, want om middernacht zonden ze het (live?) Lovesexy concert uit vanuit Keulen, op de Duitse tv. En ik mocht opblijven terwijl mijn grootouders al in bed lagen.

Maar we hadden het over geld uitgeven. Ik herinner me een schoolreis naar Keulen. Ik moet zeventien geweest zijn, en terwijl mijn klasgenoten op de “vrije momenten” naar de rosse buurt trokken - om te kijken, pochten ze achteraf - trok ik naar Saturn, de grootste muziekwinkel van Keulen op dat moment, om er me de maxisingle van Sign ‘o’ the Times aan te schaffen. Prachtige hoes, met een androgyne figuur (Prince zelf?) en een magistrale B-kant: La, la, la, he he hee (“La, la, la, he, he, hee, I want U, U want me, oh, how sexy it will be, if we ever get 2gether in my tree”). Ik straalde op de lange busrit terug naar België.

Meer vakantiejobs, meer geld om uit te geven. Tegen de tijd dat ik student was had ik genoeg geld verzameld om al eens een zotte aankoop te kunnen doen. Samen met Bob Dylan is Prince de koploper van de bootlegs, een begrip dat ik tot dan niet kende. Wat ik wel wist was dat Prince na Sign ‘o’ the times een album had gemaakt dat hij uiteindelijk niet wou releasen (dat gebeurde pas halfweg de jaren 90) en dat ik dat album absoluut wou hebben: ik vond The Black Album - illegaal, uiteraard - uiteindelijk in redelijk goeie kwaliteit op een Prince-fanbeurs in Gent, samen met een ander album (Crucial) dat hij met Miles Davis had gemaakt - en waarvan de originele opnamen op het moment van het overlijden van Prince ook weer in zijn kluis zaten - en een live opname van de Nude tour, zijn eerste best-of tournee (in Hamburg).

In mijn studententijd ging de Prince-obsessie gewoon verder. En mijn liefde voor muziek tout court. Inmiddels was overigens het cd-tijdperk begonnen, wat ervoor zorgde dat ik sommige albums twee of zelfs drie keer in huis haalde: op elpee, op cassette en op cd. Kassa!
Vlaanderen liep in die jaren wat achter qua alternatieve radiozenders. Okee, Studio Brussel bestond al, maar was voor mij dan weer net niet breed geprogrammeerd genoeg. Ik luisterde liever naar het Nederlandse Radio 3 en daar zou ergens eind 1991, letterlijk bij de start van mijn studententijd, om 22u ‘s avonds, de nieuwe single van een nieuw album worden uitgezonden. Geen internetlekken, geen Youtube, je moest nog gewoon wachten.

Toen het uiteindelijk klokslag 22u gebeurde, zat ik met mijn cassetterecorder klaar en ik weet niet wat ik hoorde. Prince was al verschillende keren van stijl veranderd, maar dit was een totaal nieuwe sound en ik wist niet wat ik ervan moest denken. Het was zeker geen liefde op het eerste gehoor (WTF? Rap?!), maar gelukkig kon ik het meteen terugspoelen, opnieuw beluisteren, en nog eens, en nog eens. Tegen de tijd dat het bedtijd was, was ik overtuigd. En zo geschiedt wel vaker met goede muziek, heb ik achteraf geleerd. De single heette Get Off (B-kant: Horny Pony) en het album Diamonds and Pearls, een werkelijk subliem album.

Meteen een onderwerp om het met mijn nieuwe vriend Brecht over te hebben, die ik net had leren kennen dankzij zijn Prince-t-shirt op de kennismakingsdagen op de universiteit van Kortrijk. Hij studeerde Rechten, en drie weken later deed ik dat ook. Dat ik ondertussen al zo’n twintig jaar jurist ben, is dus voor een groot deel dankzij Prince. De vriendschap was er een die nog jaren is meegegaan. Ik heb zelfs de muziek op Brechts huwelijksfeest mogen draaien, inclusief enkele Prince-nummers.

Stilaan werd het tijd om mijn idool eens live aan het werk te zien en die kans deed zich voor toen mijn andere studievriend Didier naar Gent was verhuisd en Prince er passeerde, in Flanders Expo. Handig! De deal was dat Didier met mij mee zou komen, op voorwaarde dat ik met hem meeging naar The Cure. Alhoewel The Cure een verdienstelijk optreden weggaf, was ik toch vooral gefascineerd door het Prince-concert, dat spreekt vanzelf. Het was 4 september 1993 ondertussen, en Prince had enkele probleempjes met zijn platenlabel. Prince werd The Artist Formerly Known As Prince (TAFKAP), het bijhorend symbool  in gigantische proporties boven het podium - en in kleinere proporties rond mijn nek.

Het wordt vanaf dan voor de buitenwereld steeds moeilijker om Prince te volgen, en voor mezelf was dat eigenlijk niet anders. Mijn liefde voor muziek werd er niet minder om: ik heb na mijn studietijd 4 jaar in de muziekindustrie gewerkt. Ik heb ook de kans gehad om Prince nog een paar keer live te zien: tijdens de New Power Soul Tour in 1998 en de One Nite Alone tour in 2002 kreeg hij net als tijdens het concert in Gent het publiek uitzinnig met grotendeels onbekende songs en covers. Prince is een begenadigd schrijver, zanger en musicus tout court. Maar wat hem uniek maakte, waren toch zijn opzwepende concerten.

Tijdens de 20Ten Tour in 2010 gebeurde dan weer net het omgekeerde: op de dag van zijn optreden in Werchter bracht hij een cd uit (20Ten dus, overigens een puike cd), waarvan hij ‘s avonds geen noot speelde: het werd een greatest hits show met een Prince die duidelijk last had van heupproblemen. Ik was wat ontgoocheld: sinds hij rond de eeuwwisseling getuige van Jehova is geworden - naar verluidt na het persoonlijk drama rond de vroege dood van zijn enige zoon - waren de songteksten en de optredens een stuk braver geworden. Maar zelfs die tournee blijft voor mijn een dierbare herinnering, omdat mijn goede vriend Jan er mij (samen met anderen) vergezelde.

Toen Prince op 21 april dit jaar het leven liet, had ik net zijn laatste albums op mijn smartphone gezet en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik er - in tegenstelling tot de laatste van Bowie - nog steeds niet wild van ben. Maar die vergelijking is ook totaal onzinnig: de dood van Prince was ongepland en helaas, ook veel te vroeg. Veel te vroeg.

De laatste herinnering die ik dan ook heb aan Prince is die van de ochtend van 22 april 2016, de dag nadien, wanneer ze op Studio Brussel hommage brachten door ‘s morgens zijn songs te draaien, ook deze uitgevoerd door anderen. Ik zat op de trein op weg naar een opleiding, koptelefoon op het hoofd, en de tranen rolden over mijn wangen...

Conchita Wurst: over genderdiversiteit en transgenderidentiteit

Conchita Wurst is een fenomeen. Voor wie het moest ontgaan zijn: het Eurovisiesongfestival werd in mei dit jaar gewonnen door een “vrouw met een baard”. Ik vond het een sterk nummer met een hoog James Bond gehalte, een sterke performance, kristalhelder gezongen ook, maar het valt niet uit te sluiten dat ook andere factoren gespeeld hebben.

Naast de jaarlijks terugkerende clichés over wat voor circus het songfestival is geworden, en hoe weinig het nog met muziek van doen heeft, deed er zich dit keer nog iets anders voor. Met verbazing stelde ik immers vast dat ook binnen mijn familie en vriendenkring er veel verwarring was over waar we nu weer mee te maken hadden. Was het een man, een vrouw, een grap, een flauwe provocatie en/of een politiek statement? Conchita is inderdaad geen typisch rolmodel voor de holebigemeenschap, en ook mijn holebivrienden konden Conchita niet plaatsen: ik hoorde termen als drag queen, travestiet, en nog veel meer, al dan niet begeleid met gegniffel. Net nu we min of meer gewend zijn aan de transseksueel, blijkt het allemaal nog ingewikkelder te kunnen. Ook voor mij, ook voor homo's, blijkbaar.

Dana International, dat was een vrouw, want zij was geopereerd. Conchita dat is een man, want hij onderging geen geslachtsoperatie. En omdat hij een vrouw uitbeeldt, is het een travestiet. Toch?

Conchita is niet in één hokje te plaatsen, en dat is precies wat de bedoeling was. Conchita maakt duidelijk dat er veel meer is dan alleen man en vrouw, en zet zo de deur open naar een debat over genderdiversiteit en transgenderidentiteit. De gemiddelde hetero, homo, lesbo of transseksueel zal aan zijn/haar verschijning misschien geen voorbeeld nemen, er zelfs zich niet in herkennen. En dat hoeft ook niet. Maar als we nu eens met zijn allen zouden erkennen dat er zoveel meer mogelijke genderidentiteiten en expressievormen zijn dan enkel man of vrouw? Sommigen begeven zich in een zone tussen vrouw en man in. Ze combineren mannelijke en vrouwelijke kenmerken, zien zich als man én vrouw of net als geen van beide en wensen zich doorgaans niet te laten begrenzen door binaire verwachtingen.

De meesten onder ons hebben er doorgaans geen last van, maar in onze cultuur wekt sekse nogal wat verwachtingen. Als je als meisje geboren wordt, wordt verwacht dat je je ook zo zult voelen, dat je je kleren, gedrag, je houding, zelfs je taal daaraan zult aanpassen, en dat je een jongen als partner zult kiezen. Zelfs mensen die we niet kennen, delen we bliksemsnel in bij ‘vrouw’ of ‘man’, terwijl we hun verschijning, gedrag en gevoelens gaan voorspellen of beoordelen op basis van waar we ze indelen. Maar ben ik minder man omdat ik op mannen val? Of omdat ik een rok draag? Natuurlijk niet, en daarom vond ik het zo jammer om het fenomeen Conchita gereduceerd te zien tot een “vrouw met een baard”-stunt, ook op het VRT nieuws trouwens. Dus: is het een vrouw met een baard? Is het een man in een jurk? Vragen die kunnen beantwoord worden met een andere vraag: is het belangrijk? En vandaar dus dit stukje.

Tot slot: in Brussel bestaat er al sinds 2001 een vereniging die Genres d’à Côté heet, zichzelf “queer” noemt en die de genderdiversiteit en transgenderproblematiek die ik hierboven beschreven heb al jaren onder de aandacht brengt, onder meer met een jaarlijks filmfestival Pink Screens en maandelijkse cineclubs. Kom zeker eens langs. Voor wie liever eerst wat leest bracht het Vlaams Ministerie van Gelijke kansen in december 2013 een infobrochure uit over de thematiek: hiervoor klikt u hier.

Melk is goed voor elk!

Wikipedia zegt: "Milk Inc. is een Belgische dance-act, bestaande uit producers Regi Penxten, Filip Vandueren en zangeres Linda Mertens."

Maar Milk Inc. is ook een fenomeen. Een heel raar fenomeen, want eigenlijk - in tegenstelling tot het werk van Regi als producer - alleen wereldberoemd in Vlaanderen en Nederland. Milk Inc. is ook een van de enige dance acts het tot Rock Werchter heeft geschopt, in 2009 (review hier). Dat Milk Inc. zo'n prestigieuze slot kreeg op een van de belangrijkste rockfestivals in Europa schoot de politiek correcte smaakpolitie behoorlijk in het verkeerde keelgat. Maar net als vele anderen in Werchter toen, zat ik vorig jaar rond deze periode in het Sportpaleis met mensen die complexloos uit hun dak wilden gaan op aanstekelijke, pretentieloze popmuziek.

En vorig jaar - het vijftienjarig jubileumfeestje - was het zo goed dat ik gewoon gisteren terug ben gekeerd. Regi en Linda hebben namelijk sinds 2006 de gewoonte jaarlijks een paar optredens voor een uitverkocht Sportpaleis te doen. En ja hoor, hoewel de setlist dit keer niet uit de grootste hits bestond - al bij al zou dat ook een beetje flauw zijn, met vorig jaar nog een greatest hits party - heb ik me weer uitstekend geamuseerd. We stonden ook op de beste plaatsen, achteraf gezien. In het midden van de zaal stond een loopbrug die halfweg het concert de hoogte inging en begon traag rond te draaien. Met Linda en Regi erop! Linda, die zonder meer een van de beste stemmen van het land is, en net als haar compagnon de route Regi gewoon heel erg schattig en oprecht enthousiast is. En die ik recht in de ogen kon kijken toen ze later het publiek in liep en die ik zodoende had kunnen aanraden.

Milk Inc is misschien niet cool, maar is eerlijke pop, op en top ambiance gegarandeerd, en we zouden er wat trotser op mogen zijn. Een stuk of dertig hits hebben ze al, met 'Walk On Water' (uit 2000 al - klik op de link om een indruk te krijgen van hoe dat live klinkt!) als de grootste. Duizenden mensen die uit één keel "I would walk on water just to be with you, Walk on water just to be with you Split the ocean, cross the sea, Walk on water if you believe" brullen, het is bijna een religieuze ervaring. :-) Topconcert!

15 jaar Mmmmmelk! In 't Sportpaleis Antwerpen

Will there be someone to hold, when the lights go out? Blackout!!! Ik ben ook maar een mens, en daarom was ik gisteren net als duizenden andere (vooral) Vlamingen in 't Sportpaleis voor het feestje van Milk Inc ter gelegenheid van hun 15-jarig bestaan. En wat voor een feestje!

Over smaken valt te twisten, en toegeven dat je Milk Inc goed vindt doet je street credibility geen goed. En het was ook niet perfect: de overgangen van de liedjes gingen ondanks het enthousiasme van Regi - binnen het genre echt wel een steengoede compositeur-producer - soms de mist in, en de gastoptredens waren best wel slecht - Bart Peeters kwam met een cover die niet mis zou staan op een Smurfenceedee - en de special effects waren niet bezonder vernieuwend - ik geef toe dat het straf was geweest hadden ze bij Walk on Water écht over water gelopen - maar Regi en Linda hebben het wel laten onweren (Storm) en er was ook vuur (bij Fire).

Maar daarmee hebben we de imperfecties wel gehad. Milk Inc trapte op het afgesproken uur stipt af voor een set van 3 uur (met een half uur pauze): Regi, Linda en de anderen hadden er zin in en lieten dat ook merken. En ik heb een boontje voor sympathieke beleefde artiesten. Er vloog ook al iets door de lucht, er waren danseressen - volgende keer wel eens dansers proberen! - de kostuumwissels van Linda, die niet alleen sympathiek maar ook een bijzonder lekker wijf is - waren niet te tellen en ik vond de cover van een Milk Inc nummer door Kate Ryan vooral interessant om te zien wat voor geweldige stem Linda toch wel heeft!

Kortom: ik ben heel content dat ik erbij was. Milk Inc, een fijne verjaardag en doe zo verder! (foto's: Dimitri Vanlommel)

Shakira goes classic? Simone Kermes verrast te Brussel!

Er zijn zo van die avonden dat je compleet overdonderd van een concert thuis komt. Ik had maandagavond nog eens zo'n moment, met dank aan Mister T die me op het idee bracht om eens wat meer operamuziek te ontdekken, en Bozar die twee tickets voor me had geregeld. En dus zaten we maandag allebei in de eerste loges in 't conservatorium van Brussel voor een avondje barokmuziek, met aria's van Händel, gebracht door een Duitse diva genaamd Simone Kermes, die uit Berlijn de Lautten Compagney (sic) uit had meegebracht.

Het programma was opgebouwd rond Francesca Cuzzoni, de - volgens Wikipedia vrij onhandelbare - sopraan voor wie Handel verschillende rollen componeerde. Cuzzoni was een van de grote sopranen uit de 18de eeuw, die zelfs kon wedijveren met de grootste castraten van het moment. Kermes heeft trouwens ook een CD opgenomen met die aria's, waarvan ze er gisteren een deel zong... afgewisseld met ouvertures en concerto's uitgevoerd door de Lautten Compagney Berlin onder leiding van Wolfgang Katschner.

In haar eerste aria, Armida's Furie terribili, kwam Kermes als een furie het podium opgestormd. Meteen werd duidelijk dat dit madammeke rockte, op een wijze die je doorgaans met sterren als Shakira associeert, en niet met een klassiek concert. Enfin, ik toch niet. Ik kan moeilijk inschatten hoe perfect ze zong, maar ze haalde vervolgens wel alles uit de kast en liep af en toe tegen een rotvaart de toonladders af. Kermes zong precies, strooit met hoge C's en ook in de lage noten is nergens was er onzekerheid. Een échte diva, quoi!

Toch bracht ze geen circusnummers. Ze bracht een dikke twee uur lang ontroerende verstildheid en uitzinnige woede. Daarbij schuwde ze de theatrale gebaren en mimiek niet, swingde ze mee met het orkest en maakte ze contact met het publiek. En ze had gevoel voor humor! Totaal niet wat ik me tot maandag bij een klassiek repertoire heb voorgesteld...

De Lautten Compagney speelde ook enkele concertjes van Händel, maar zodra Kermes verscheen leek het orkest op te veren en werd het opgezweept door de zangeres, die in feite een tweede dirigent werd.

Drie toegiften: een halsbrekende aria van Vivaldi, de Gershwin-klassieker "The man I love" - die ik alleen kende in de versie van Ivri Lider, in de film The Bubble - en ten slotte "When I am laid in earth" uit Dido & Aeneas (Purcell). Op het einde van die aria liet ze het licht uitdoen: een voor een gingen de lichten uit, tot alleen de stem in het donker overbleef. Een Coldplay moment, in het conservatorium!!

Uiteraard kreeg ze een staande ovatie. Had Mister T me niet tegengehouden, ik had meer dan eens geklapt tijdens de nummers. Ik denk niet dat ze het erg had gevonden, maar dat hòòrt niet, weet u wel?

Moby was in Brussel!

ik heb gisteren het voorrecht gehad om Dhr. Moby en zijn vocaal fenomenaal uit de hoek komende zangeres Joy aan het werk te mogen zien, tijdens een akoestisch concert. En wel in Brussel, tijdens een verrassingsoptreden in Café Belga, op Flagey. Voor zover de zomer nog niet begonnen was, is ze dit nu in elk geval wel. En achteraf kon ik in goed gezelschap nagenieten aan de vijvers van Elsene. Enkele impressies...






http://www.fmbrussel.be/artikel/moby_live_in_cafe_belga.aspx#comments