woensdag 16 mei 2012
The book of General Ignorance - John Lloyd en John Mitchinson (2006)
Dit boek las ik in het Engels, maar je vindt het ook in andere talen, met titels als “het grote boek van foute feiten”, “Les autruches ne mettent pas la tête dans le sable: 200 bonnes raisons de renoncer à nos certitudes”, en “Het grote boek van nutteloze kennis”. Het was een verrassende bestseller in de UK met Kerst 2006, en werd zelfs “number one Global bestseller for Christmas 2006” bij Amazon.
Het boek is het eerste deel van een reeks boeken gebaseerd op de laatste ronde van de Britse quiz QI. De makers van dit boek zijn ook verantwoordelijk zijn voor de vragen van die ontregelende kennisquiz. In QI worden steevast de vragen gesteld waarop vrijwel iedereen meteen het antwoord paraat heeft. Zaken waar iedereen het antwoord wel op denkt te weten, maar die in de praktijk toch anders blijken te liggen.
In dit boek vind je dus niet zozeer een slordig bij elkaar geharkte bak nutteloze trivia, maar meer feiten die kennis onderuit halen die je dacht te hebben. Zaken die je als vanzelfsprekend voor waar aannam, en die helemaal niet blijken te kloppen. En dan wordt het ineens een bijzonder intrigerend boek waarin algemeen bekend veronderstelde kennis vakkundig onderuit wordt gehaald.
Dacht je bij voorbeeld dat Hendrik VIII zes vrouwen had, dat de aarde maar één maan heeft, Bangkok de hoofdstad van Thailand is, dat struisvogels hun kop in het zand steken, dat het grootste levende wezen ter wereld een walvis is, dat whisky en doedelzakken typisch schots zijn, of dat de Mount Everest de grootste berg ter wereld is, dan kan ik je dit boek absoluut aanraden.
Het boek bevat 230 vragen en evenveel antwoorden. Je kunt het dus aan je eigen tempo lezen en zaken overslaan. Maar waarom zou je dat doen? Na het lezen van dit vermakelijke en informatieve boek kun je immers op feestjes en op café alle vervelende, frustrerende betweters van deze wereld weer eens lekker op hun nummer zetten, of je kunt natuurlijk zelf een partijtje gaan bluffen. Succes verzekerd!
dinsdag 15 mei 2012
Het zijn net mensen - Joris Luyendijk (2006)
Translated in English: “People Like Us: Misrepresenting the Middle East”
Traduit en FR: “Des hommes comme les autres : Correspondants au Moyen-Orient”
"Het zijn net mensen" is een non-fictieboek uit 2006 dat me werd aangeraden door mijn Bozar-collega Betul. De ondertitel van het boek luidt Beelden uit het Midden-Oosten. Het handelt over de verslaggeving in het Midden-Oosten, die volgens hem onmogelijk objectief kan zijn.
Luyendijk ontving voor dit boek in 2006 de Dick Scherpenzeelprijs en in datzelfde jaar werd hij uitgeroepen tot Journalist van het Jaar. In 2007 won hij de NS Publieksprijs en in 2010 de Prix des Assises du journalisme; de eerste keer dat deze prijs naar een niet-Fransman ging. Bij ons is Luyendijk (geboren in 1971) vooral bekend van de VPRO-interviewprogramma’s Zomergasten en Wintergasten..
In het boek doet Luyendijk verslag van zijn werkzaamheden als correspondent voor het Midden-Oosten in de periode van 1998 tot 2003. Hij werkte destijds voor de dagbladen de Volkskrant en NRC Handelsblad en voor de nieuwsjournaals van Radio 1 en de NOS. Zijn standplaatsen in die periode waren achtereenvolgens Caïro, Beiroet en Oost-Jeruzalem.
Hij sprak met stenengooiers en terroristen, met taxichauffeurs en professoren, met slachtoffers, daders en hun familie. Hij ondervond aan den lijve dictatuur, bezetting, terreur en oorlog. Hoe meer hij meemaakte, hoe verbaasder hij raakte. Wat gaapte er een kloof tussen wat hij als correspondent ter plekke waarnam, en wat hij daarvan terugzag in de media! In “Het zijn net mensen” laat Luyendijk met pakkende voorbeelden en vol humor zien hoe de media ons een zowel door 'daders' als door 'slachtoffers', maar ook door de internationale media gefilterd, vervormd en gemanipuleerd beeld van het Midden-Oosten geven.
De schrijver komt tot de conclusie dat een alomvattende duiding van de veelvuldige conflicten in de betreffende regio onmogelijk is. Het 'nieuws' wordt soms door op scoren beluste journalisten en filmploegen in scène gezet, en ook de 'benadeelde partijen' werken hier gretig aan mee. Een grote rol wordt gespeeld door de persvoorlichters, ook wel 'talking heads' genoemd, die verantwoordelijk zijn voor de gefilterde en gekleurde voorlichting. Duidelijk wordt dat de geoliede pr- en propagandamachines van de rijkere landen de overhand hebben in de media-oorlog, een term die Luyendijk ook veelvuldig gebruikt (Ook de term “deadline” wordt er trouwens geduid).
In vlotte stijl en rijk voorzien van anekdotes probeert de auteur in dit boek duidelijk te maken hoe journalistiek werkt. Nieuws is wat afwijkt van het gewone, maar als alleen de afwijking getoond wordt, gaat men dat aanzien voor het alledaagse. Een correspondent kan verschillende verhalen vertellen, maar de media kunnen er maar een weergeven. De auteur toont met tal van voorbeelden aan waarom hij meent dat het onmogelijk is om te weten wat er werkelijk speelt in dictaturen. Wat leven in een dictatuur inhoudt, laat zich niet beschrijven en nog minder in beelden vatten.
De anekdotes in het boek zijn voor een stuk gedateerd: inmiddels is er de Arabische lente geweest en zijn er prille democratieën tot stand gekomen. Misschien – je mag het hopen - dat die de gang van zaken wat hebben veranderd. Maar wat zeker overeind blijft, en wat mij uiteindelijk heel erg heeft aangesproken, is de fundamentele stelling dat je in het Midden-Oosten over grote vraagstukken zo moeilijk zinnige dingen kunt zeggen. Wat dat betreft mag je hopen dat dit boek gelezen zal worden door iedereen die - net als ik - altijd een kant-en-klare mening of oplossing heeft gehad voor de conflicten in het Midden-Oosten.
Ik zou zeggen, begin er maar aan.
Alleen maar nette mensen, Robert Vuijsje (2008)
Niet te verwarren met: "Het zijn net mensen", van Joris Luyendijk. Die behandel ik binnenkort.
Een jaar geleden heb ik mijn tante een boek geschonken dat recent een paar prijzen had gewonnen, waaronder de Gouden Uil in 2009. Het boek stond ook op de schortlist van de Libris Literatuurprijs (Dimitri Verhulst won dat jaar). Het boek ging naar verluidt over multicultuur, en de auteur leek me een charmante man met een leuke naam: Robert Vuijsje. Zelf het boek niet gelezen, maar met zulke referenties moest het wel goed zijn, zeker? Wat schetst mijn verbazing toen ik het boek uiteindelijk zelf aanvatte?? Het boek staat vol van de seks!
Zo begint het: “Dag schoonheid”, zei ik. “Ik ben David. Wie ben jij?” “Wie ik?”, vroeg ze. “Hier, kijk op mijn tanden.”
Zo eindigt het: “Ik zei: “Dat lijkt me een strak plan”.
Daartussen: een hilarische dwarsdoorsnede van de smeltkroes Amsterdam, gezien door de ogen van David Samuels.
David is een Marokkaans-uitziende Jood, wonend in Oud-Zuid in Amsterdam, een buurt waar “alleen maar nette mensen” wonen, lees: geen allochtonen. Zijn ouders hebben geld. Hij is 21, en met zijn diploma middelbaar onderwijs op zak kan hij zo naar de universiteit, maar David wil wat anders. Hij wil graag naar bed met intellectuele negerinnen met flinke tieten. Maar bestaan die wel? Zal David gelukkig worden met Rowanda, de Bijlmer-queen die met twee gouden tanden bijna zijn oor eraf bijt? Of moet hij gelukkig zijn met Naomi, die komt uit hetzelfde milieu waarin hij is opgegroeid?
Vuijsje belicht onze multiculturele samenleving vanuit de allochtonen zelf: het lijkt op het eerste gezicht een verhaal dat alleen om seks draait, het boek leest als een trein en qua stijl loert de vergelijking met Brusselmans achter de hoek, maar er is meer aan de hand. Eén voor één worden verschillende groeperingen en clichés onder de loep genomen, te beginnen bij het bekakte blablamilieu van David zelf. Het is een tragikomisch boek, waarin een adolescent zoekt naar de zin van het bestaan, en er vooral probeert achter te komen bij welke groep hij nu eigenlijk hoort.
Het is een grotendeels autobiografisch boek, zo'n boek waarvan je aanvoelt dat de auteur gewoon geen keuze had: dit verhaal moest hij kwijt. De schrijfstijl is jongerentaal en dus geen spek naar ieders bek. Ik daarentegen heb van dit boek genoten: omdat ik een grote fan van tieten ben uiteraard, een ook omdat de schrijver op briljante wijze weerheeft hoe hij heeft ondervonden dat iemand van een compleet verschillende culturele achtergrond heel aantrekkelijk is, maar niet simpel om een relatie mee uit te bouwen. En omdat uiteindelijk alles goed komt...
Een aanrader!
PS. Het boek wordt momenteel verfilmd met Jeroen Krabbé, Annet Malherbe en Geza Weisz in de hoofdrollen. In oktober 2012 komt hij in de zalen.
Een jaar geleden heb ik mijn tante een boek geschonken dat recent een paar prijzen had gewonnen, waaronder de Gouden Uil in 2009. Het boek stond ook op de schortlist van de Libris Literatuurprijs (Dimitri Verhulst won dat jaar). Het boek ging naar verluidt over multicultuur, en de auteur leek me een charmante man met een leuke naam: Robert Vuijsje. Zelf het boek niet gelezen, maar met zulke referenties moest het wel goed zijn, zeker? Wat schetst mijn verbazing toen ik het boek uiteindelijk zelf aanvatte?? Het boek staat vol van de seks!
Zo begint het: “Dag schoonheid”, zei ik. “Ik ben David. Wie ben jij?” “Wie ik?”, vroeg ze. “Hier, kijk op mijn tanden.”
Zo eindigt het: “Ik zei: “Dat lijkt me een strak plan”.
Daartussen: een hilarische dwarsdoorsnede van de smeltkroes Amsterdam, gezien door de ogen van David Samuels.
David is een Marokkaans-uitziende Jood, wonend in Oud-Zuid in Amsterdam, een buurt waar “alleen maar nette mensen” wonen, lees: geen allochtonen. Zijn ouders hebben geld. Hij is 21, en met zijn diploma middelbaar onderwijs op zak kan hij zo naar de universiteit, maar David wil wat anders. Hij wil graag naar bed met intellectuele negerinnen met flinke tieten. Maar bestaan die wel? Zal David gelukkig worden met Rowanda, de Bijlmer-queen die met twee gouden tanden bijna zijn oor eraf bijt? Of moet hij gelukkig zijn met Naomi, die komt uit hetzelfde milieu waarin hij is opgegroeid?
Vuijsje belicht onze multiculturele samenleving vanuit de allochtonen zelf: het lijkt op het eerste gezicht een verhaal dat alleen om seks draait, het boek leest als een trein en qua stijl loert de vergelijking met Brusselmans achter de hoek, maar er is meer aan de hand. Eén voor één worden verschillende groeperingen en clichés onder de loep genomen, te beginnen bij het bekakte blablamilieu van David zelf. Het is een tragikomisch boek, waarin een adolescent zoekt naar de zin van het bestaan, en er vooral probeert achter te komen bij welke groep hij nu eigenlijk hoort.
Het is een grotendeels autobiografisch boek, zo'n boek waarvan je aanvoelt dat de auteur gewoon geen keuze had: dit verhaal moest hij kwijt. De schrijfstijl is jongerentaal en dus geen spek naar ieders bek. Ik daarentegen heb van dit boek genoten: omdat ik een grote fan van tieten ben uiteraard, een ook omdat de schrijver op briljante wijze weerheeft hoe hij heeft ondervonden dat iemand van een compleet verschillende culturele achtergrond heel aantrekkelijk is, maar niet simpel om een relatie mee uit te bouwen. En omdat uiteindelijk alles goed komt...
Een aanrader!
PS. Het boek wordt momenteel verfilmd met Jeroen Krabbé, Annet Malherbe en Geza Weisz in de hoofdrollen. In oktober 2012 komt hij in de zalen.
dinsdag 25 oktober 2011
G&W Solutions: een service van twee keer niks
Als u van plan was uw parket door de heren van G&W Solutions (Molenhoek 56, 9185 Wachtebeke) te laten leggen, dan kan ik u dat ten zeerste afraden: deze handige sympathieke Harry's leggen weliswaar vakkundig uw parket, maar bij de mijne (een Cleverwood, wit geoliede eik 9mm) zaten er vrij snel grote krassen in. Krassen waarvoor ze geen oplossing hadden.
Ik heb mij nochtans nauwkeurig aan hun advies gehouden (een combinatie van poetsen, schuren en opnieuw oliën), maar toen dit toch geen resultaat bleek te geven - het werd eigenlijk nog erger, met twee grote olievlekken in mijn eetkamer als resultaat - hebben ze me na 6 maand over-en-weer mailen - naïef van mij, ik weet het - simpelweg laten weten dat het MIJN fout was en als er iets te repareren was, dan moest ik maar een offerte vragen...
Kortom: voor een eerlijke dienst na verkoop moet je niet bij G&W Solutions (www.gwsolutions.be)zijn.
Voor meer info kunt u me mailen op nicovnh@gmail.com. De foto's zijn genomen na de eerste interventie. Na de tweede interventie was het dus nog een stuk erger. Ik heb me van pure ellende een groter tapijt gekocht.
www.gwsolutions.be


Ik heb mij nochtans nauwkeurig aan hun advies gehouden (een combinatie van poetsen, schuren en opnieuw oliën), maar toen dit toch geen resultaat bleek te geven - het werd eigenlijk nog erger, met twee grote olievlekken in mijn eetkamer als resultaat - hebben ze me na 6 maand over-en-weer mailen - naïef van mij, ik weet het - simpelweg laten weten dat het MIJN fout was en als er iets te repareren was, dan moest ik maar een offerte vragen...
Kortom: voor een eerlijke dienst na verkoop moet je niet bij G&W Solutions (www.gwsolutions.be)zijn.
Voor meer info kunt u me mailen op nicovnh@gmail.com. De foto's zijn genomen na de eerste interventie. Na de tweede interventie was het dus nog een stuk erger. Ik heb me van pure ellende een groter tapijt gekocht.
www.gwsolutions.be
zondag 25 september 2011
15 jaar Mmmmmelk! In 't Sportpaleis Antwerpen
Will there be someone to hold, when the lights go out? Blackout!!! Ik ben ook maar een mens, en daarom was ik gisteren net als duizenden andere (vooral) Vlamingen in 't Sportpaleis voor het feestje van Milk Inc ter gelegenheid van hun 15-jarig bestaan. En wat voor een feestje! Over smaken valt te twisten, en toegeven dat je Milk Inc goed vindt doet je street credibility geen goed. En het was ook niet perfect: de overgangen van de liedjes gingen ondanks het enthousiasme van Regi - binnen het genre echt wel een steengoede compositeur-producer - soms de mist in, en de gastoptredens waren best wel slecht - Bart Peeters kwam met een cover die niet mis zou staan op een Smurfenceedee - en de special effects waren niet bezonder vernieuwend - ik geef toe dat het straf was geweest hadden ze bij Walk on Water écht over water gelopen - maar Regi en Linda hebben het wel laten onweren (Storm) en er was ook vuur (bij Fire).
Maar daarmee hebben we de imperfecties wel gehad. Milk Inc trapte op het afgesproken uur stipt af voor een set van 3 uur (met een half uur pauze): Regi, Linda en de anderen hadden er zin in en lieten dat ook merken. En ik heb een boontje voor sympathieke beleefde artiesten. Er vloog ook al iets door de lucht, er waren danseressen - volgende keer wel eens dansers proberen! - de kostuumwissels van Linda, die niet alleen sympathiek maar ook een bijzonder lekker wijf is - waren niet te tellen en ik vond de cover van een Milk Inc nummer door Kate Ryan vooral interessant om te zien wat voor geweldige stem Linda toch wel heeft! Kortom: ik ben heel content dat ik erbij was. Milk Inc, een fijne verjaardag en doe zo verder! (foto's: Dimitri Vanlommel)
zondag 22 mei 2011
Etre belge / Belg zijn
Het internet is toch iets fantastisch... En youtube ook. Een pak van de films die momenteel worden getoond op de expo 6 milliards d'Autres / 6 miljard mensen in Thurn&Taxis kun je gewoon on line bekijken.
Waaronder deze bijdrage van Nic Balthazar en Pascal Poissonnier over de Belgische identiteit. Veel plezier!
zaterdag 21 mei 2011
Koningin Elisabethwedstrijd
Ik ben eraan ontkomen dit jaar, maar er komen in deze reportage een boel toffe collega's aan het woord. Ik heb besloten volgend seizoen even een pauze te nemen, maar ik zal ze toch missen hoor. En 't is een pauze hé lezers en lezeressen. Geen definitief afscheid!
maandag 14 maart 2011
127 Hours
Om zich te bevrijden uit de smalle kloof waar hij al zes dagen en nachten klemzat, deed de Amerikaanse hiker Aron Ralston iets bloedstollends met een bot kampeermesje.
That’s it. Da’s het hele verhaal. Eén personage, één rotsblok, één locatie. Ik zou niet weten hoe te beginnen aan zo’n film, maar Danny Boyle (Slumdog Millionaire, 28 Days Later, Trainspotting), weet er wel weg mee.
De regisseur verkoos de kijker niet de talrijke stiltes die logischerwijze met de situatie gepaard gingen te tonen – een optie die de Humorecensent zou bekoren, maar wellicht alleen hij - maar al de rest: flashbacks, uitputting, een straffe soundtrack met recidiverende slumdogwinnaar AR Rahman en een karakterevolutie van het hoofdpersonage, vertolkt door een fantastische James Franco, die een arm verliest maar spiritueel herboren uit de ravijn verrijst.
Boyle weet als geen ander een verhaal te vertellen, en het maakt niet uit in welk genre dat is. Daarmee behoort hij tot het kleine kliekje regisseurs (Hitchcock en Spielberg) die ik verafgood. In het Oscargeweld is de film nauwelijks aan bod gekomen - 6 nominaties, waaronder die voor beste acteur (!!) - en dat is jammer.
Gelukkig is er de filmkritiekensite Rottentomatoes die die vergetelheid rechtzet. Waar wacht u nog op? .
That’s it. Da’s het hele verhaal. Eén personage, één rotsblok, één locatie. Ik zou niet weten hoe te beginnen aan zo’n film, maar Danny Boyle (Slumdog Millionaire, 28 Days Later, Trainspotting), weet er wel weg mee.

De regisseur verkoos de kijker niet de talrijke stiltes die logischerwijze met de situatie gepaard gingen te tonen – een optie die de Humorecensent zou bekoren, maar wellicht alleen hij - maar al de rest: flashbacks, uitputting, een straffe soundtrack met recidiverende slumdogwinnaar AR Rahman en een karakterevolutie van het hoofdpersonage, vertolkt door een fantastische James Franco, die een arm verliest maar spiritueel herboren uit de ravijn verrijst.
Boyle weet als geen ander een verhaal te vertellen, en het maakt niet uit in welk genre dat is. Daarmee behoort hij tot het kleine kliekje regisseurs (Hitchcock en Spielberg) die ik verafgood. In het Oscargeweld is de film nauwelijks aan bod gekomen - 6 nominaties, waaronder die voor beste acteur (!!) - en dat is jammer.
Gelukkig is er de filmkritiekensite Rottentomatoes die die vergetelheid rechtzet. Waar wacht u nog op? .
woensdag 23 februari 2011
Shakira goes classic? Simone Kermes verrast te Brussel!

Er zijn zo van die avonden dat je compleet overdonderd van een concert thuis komt. Ik had maandagavond nog eens zo'n moment, met dank aan Mister T die me op het idee bracht om eens wat meer operamuziek te ontdekken, en Bozar die twee tickets voor me had geregeld. En dus zaten we maandag allebei in de eerste loges in 't conservatorium van Brussel voor een avondje barokmuziek, met aria's van Händel, gebracht door een Duitse diva genaamd Simone Kermes, die uit Berlijn de Lautten Compagney (sic) uit had meegebracht.
Het programma was opgebouwd rond Francesca Cuzzoni, de - volgens Wikipedia vrij onhandelbare - sopraan voor wie Handel verschillende rollen componeerde. Cuzzoni was een van de grote sopranen uit de 18de eeuw, die zelfs kon wedijveren met de grootste castraten van het moment. Kermes heeft trouwens ook een CD opgenomen met die aria's, waarvan ze er gisteren een deel zong... afgewisseld met ouvertures en concerto's uitgevoerd door de Lautten Compagney Berlin onder leiding van Wolfgang Katschner.
In haar eerste aria, Armida's Furie terribili, kwam Kermes als een furie het podium opgestormd. Meteen werd duidelijk dat dit madammeke rockte, op een wijze die je doorgaans met sterren als Shakira associeert, en niet met een klassiek concert. Enfin, ik toch niet. Ik kan moeilijk inschatten hoe perfect ze zong, maar ze haalde vervolgens wel alles uit de kast en liep af en toe tegen een rotvaart de toonladders af. Kermes zong precies, strooit met hoge C's en ook in de lage noten is nergens was er onzekerheid. Een échte diva, quoi!
Toch bracht ze geen circusnummers. Ze bracht een dikke twee uur lang ontroerende verstildheid en uitzinnige woede. Daarbij schuwde ze de theatrale gebaren en mimiek niet, swingde ze mee met het orkest en maakte ze contact met het publiek. En ze had gevoel voor humor! Totaal niet wat ik me tot maandag bij een klassiek repertoire heb voorgesteld...

De Lautten Compagney speelde ook enkele concertjes van Händel, maar zodra Kermes verscheen leek het orkest op te veren en werd het opgezweept door de zangeres, die in feite een tweede dirigent werd.
Drie toegiften: een halsbrekende aria van Vivaldi, de Gershwin-klassieker "The man I love" - die ik alleen kende in de versie van Ivri Lider, in de film The Bubble - en ten slotte "When I am laid in earth" uit Dido & Aeneas (Purcell). Op het einde van die aria liet ze het licht uitdoen: een voor een gingen de lichten uit, tot alleen de stem in het donker overbleef. Een Coldplay moment, in het conservatorium!!
Uiteraard kreeg ze een staande ovatie. Had Mister T me niet tegengehouden, ik had meer dan eens geklapt tijdens de nummers. Ik denk niet dat ze het erg had gevonden, maar dat hòòrt niet, weet u wel?
zondag 6 februari 2011
Rundskop/Tête de boeuf
Is alle commotie rond deze nieuwe Vlaamse film met Matthias Schoenaerts terecht? Het antwoord is: ja. Perfect is de film niet: de toon van de film is nogal wisselvallig bij momenten, met een paar acteurs/personages die meer in een Louis de Funes film pasten dan in hoogstaand drama, en het gedoe met West-Vlaamse en Limburgse dialecten leek me niet geslaagd en ook niet echt relevant voor het verhaal. En de 27 extra kilo's die de hoofdrolspeler gedurende de opnames met zich mee heeft mogen torsen hebben hem ook niet zoveel sexier gemaakt. Maar de commotie en de lovende kritieken zijn absoluut gepast, omdat die extra kilo's wel degelijk essentieel waren voor de plot van het verhaal, de dramatiek van het hoofdpersonage en de betrokkenheid van de kijker. Jackie is een mens van vlees en bloed, die in een eigenzinnige variant van een Griekse saga stilletjesaan een beest wordt. Een schuchtere jongen die het omwille van een ongelukkig voorval uit zijn jeugd nogal moeilijk heeft met de meisjes en zijn directe omgeving. Nog méér vertellen zou onfatsoenlijk zijn, maar ik geef nog mee dat de fotografie van de film werkelijk verbluffend is, en het zonde zou zijn om op de dvd te wachten. Ga nù kijken, en laat me maar weten hoe het geweest is.
Abonneren op:
Posts (Atom)






