Jezus leeft!

Beste lezers,

Ik ben net een culturele ervaring rijker die ik heel graag met u zou delen. Het is geen religieuze ervaring, wees gerust, maar ik heb onlangs in tweedehandswinkel Pêle Mêle een voorraad boeken van Eric-Emmanuel Schmitt ingeslagen en de eerste van de stapel heb ik in één ruk uitgelezen: L'évangile selon Pilate.

U raadt het al, het ging over onze lieve heer en het is een heerlijk boek dat mij - en misschien binnenkort ook u? - eens grondig deed nadenken over het christendom. Het is net als de Da Vinci Code een detectiveroman, maar dan wel eentje waarbij tijdens de zoektocht naar het lijk gaandeweg onduidelijk wordt of er wel ooit een lijk wàs! De opbouw van het boek is simpel: het schetst jezus, mijmerend over zijn jeugd op de vooravond van zijn dood, en de wanhopige zoektocht naar het lijk van de prefect Pilates erna.

Alle elementen en alle personages zijn welbekende fragmenten uit het Nieuwe Testament, maar opnieuw versmolten tot een ingenieus filosofische politieroman die je in een rotvaart uit wil hebben. Het is geen verhaal van een superheld: alle mirakels - of toch bijna - krijgen stuk voor stuk een verklaring die aannemelijk is, maar net dat is de sterkte van het boek: het verhaal, duizenden jaren oud, wordt er juist nog sterker door...

Het is overigens niet de eerste keer dat de auteur, geboren in Lyon maar wonend in Elsene, in het hoofd van een historisch figuur kruipt: eerder las ik La Part de l'Autre, waarin je twee levenswandels van Hitler krijgt in één boek, parallel naast mekaar evoluerend: één van de geslaagde schilder-artiest die hij nooit geworden is, en één van de jodenhatende smeerlap die we helaas beter kennen.

Kortom: zeg niet dat u niet weet wat lezen, op deze triestige regenavonden!

Susan Nathan in de Beursschouwburg

Gisteren organiseerde het Brussels Actieplatform Palestina (VPK, CODIP, Masereelfonds
Brussel, KifKif, …) organiseren een conferentie “De andere kant van Israël” met de kritische Israëlische schrijfster Susan Nathan die speciaal hiervoor naar België kwam.

Susan Nathan is in januari 1949 in London geboren. In 1999 vertrekt ze naar Tel Aviv om er Engels te doceren. In 2003 vestigt ze zich in de Arabische stad Tamra in het noorden van Israël. In 2005 schrijft ze een boek “The other side of Israel” (vertaald
in het Nederlands als “De andere kant van Israël”). In dit boek vertelt ze haar ervaringen als joodse vrouw tussen de 25.000 Arabieren van Tamra. Ze beschrijft de ongelijke behandeling die de Palestijnen er ondergaan op het vlak van onderwijs, werkgelegenheid, toewijzing van gronden, en gemeentelijke toelagen, bouwvergunningen, veiligheidscontroles,… discriminaties waarover de meeste Israëli's en Europeanen bitter weinig weten of willen weten. Ze trekt parallellen met de discriminatie en onderdrukking van de zwarten tijdens het apartheidsregime in Zuid-Afrika waar ze
als kind vaak geweest is.

Het werd een boeiende avond met tal van anekdotes over hoe Israël haar eigen arabische bevolking behandelt. Het ging dus niet over de sukkelaars in Gaza of op de Westbank, maar dat maakt het verhaal des te schrijnender.

Er was ruimte voor vragen achteraf, en daarvan maakte ik gebruik om haar te vragen of zij, net zoals een groot deel van de arabische bevolking, dacht dat met Obama de situatie in het Midden-Oosten en van de palestijnen ging verbeteren. In haar antwoord prees ze de kwaliteiten van de nieuwe Amerikaanse president, maar wees ze op de verkiezingsspeech die Obama hield voor een grote joodse lobbygroep, en waaruit niet veel hoop kan worden geput, en ook op de samenstelling van zijn kabinet waar al een zionist blijkt in te zitten. M.a.w.: ze verwacht er niet veel van.

Haar vermoeden werd vanmorgen al bevestigd: ik las net in de krant dat Hillary Clinton officieus al een nominatie als buitenlandminister heeft aanvaard, en gelet op hààr campagne moeten we niet veel vredesinitiatieven verwachten... :-(

Moby was in Brussel!

ik heb gisteren het voorrecht gehad om Dhr. Moby en zijn vocaal fenomenaal uit de hoek komende zangeres Joy aan het werk te mogen zien, tijdens een akoestisch concert. En wel in Brussel, tijdens een verrassingsoptreden in Café Belga, op Flagey. Voor zover de zomer nog niet begonnen was, is ze dit nu in elk geval wel. En achteraf kon ik in goed gezelschap nagenieten aan de vijvers van Elsene. Enkele impressies...






http://www.fmbrussel.be/artikel/moby_live_in_cafe_belga.aspx#comments

In memoriam Kitty (14 feb 1992 - 20 nov 2007)

zonder woorden... :-(

Love is in the air!

Omdat het jubileum van gisteren (zie vorig bericht) eerlijk gezegd deprimerend is, én omdat ik tegenwoordig al eens gevraagd wordt waarom ik zo happy rondloop, vinden jullie hieronder een fotootje van mijn nieuwe grote Liefde. We gaan morgen een relatie aan voor minstens een jaar of 20, hoog tijd dus dat ik hem eens voorstel ;-)





PS. En néé ik ben niet ineens een kapitalist/materialist geworden. Maar ik ben toch wel content...

Nico's webstek is terug on air!

Een jaar nadat ik er een tijdje - onder druk - de stekker uit mijn website heb gehaald, ben ik terug met een weblog, dit keer met dank aan de vriendelijke mensen van google.

Ik moet opnieuw van nul beginnen maar de technologie is ondertussen véél verbeterd, dus het gaat er allemaal wat beter uit zien nu.

Tot binnenkort!