Ik ben eraan ontkomen dit jaar, maar er komen in deze reportage een boel toffe collega's aan het woord. Ik heb besloten volgend seizoen even een pauze te nemen, maar ik zal ze toch missen hoor. En 't is een pauze hé lezers en lezeressen. Geen definitief afscheid!
zaterdag 21 mei 2011
maandag 14 maart 2011
127 Hours
Om zich te bevrijden uit de smalle kloof waar hij al zes dagen en nachten klemzat, deed de Amerikaanse hiker Aron Ralston iets bloedstollends met een bot kampeermesje.
That’s it. Da’s het hele verhaal. Eén personage, één rotsblok, één locatie. Ik zou niet weten hoe te beginnen aan zo’n film, maar Danny Boyle (Slumdog Millionaire, 28 Days Later, Trainspotting), weet er wel weg mee.
De regisseur verkoos de kijker niet de talrijke stiltes die logischerwijze met de situatie gepaard gingen te tonen – een optie die de Humorecensent zou bekoren, maar wellicht alleen hij - maar al de rest: flashbacks, uitputting, een straffe soundtrack met recidiverende slumdogwinnaar AR Rahman en een karakterevolutie van het hoofdpersonage, vertolkt door een fantastische James Franco, die een arm verliest maar spiritueel herboren uit de ravijn verrijst.
Boyle weet als geen ander een verhaal te vertellen, en het maakt niet uit in welk genre dat is. Daarmee behoort hij tot het kleine kliekje regisseurs (Hitchcock en Spielberg) die ik verafgood. In het Oscargeweld is de film nauwelijks aan bod gekomen - 6 nominaties, waaronder die voor beste acteur (!!) - en dat is jammer.
Gelukkig is er de filmkritiekensite Rottentomatoes die die vergetelheid rechtzet. Waar wacht u nog op? .
That’s it. Da’s het hele verhaal. Eén personage, één rotsblok, één locatie. Ik zou niet weten hoe te beginnen aan zo’n film, maar Danny Boyle (Slumdog Millionaire, 28 Days Later, Trainspotting), weet er wel weg mee.

De regisseur verkoos de kijker niet de talrijke stiltes die logischerwijze met de situatie gepaard gingen te tonen – een optie die de Humorecensent zou bekoren, maar wellicht alleen hij - maar al de rest: flashbacks, uitputting, een straffe soundtrack met recidiverende slumdogwinnaar AR Rahman en een karakterevolutie van het hoofdpersonage, vertolkt door een fantastische James Franco, die een arm verliest maar spiritueel herboren uit de ravijn verrijst.
Boyle weet als geen ander een verhaal te vertellen, en het maakt niet uit in welk genre dat is. Daarmee behoort hij tot het kleine kliekje regisseurs (Hitchcock en Spielberg) die ik verafgood. In het Oscargeweld is de film nauwelijks aan bod gekomen - 6 nominaties, waaronder die voor beste acteur (!!) - en dat is jammer.
Gelukkig is er de filmkritiekensite Rottentomatoes die die vergetelheid rechtzet. Waar wacht u nog op? .
woensdag 23 februari 2011
Shakira goes classic? Simone Kermes verrast te Brussel!

Er zijn zo van die avonden dat je compleet overdonderd van een concert thuis komt. Ik had maandagavond nog eens zo'n moment, met dank aan Mister T die me op het idee bracht om eens wat meer operamuziek te ontdekken, en Bozar die twee tickets voor me had geregeld. En dus zaten we maandag allebei in de eerste loges in 't conservatorium van Brussel voor een avondje barokmuziek, met aria's van Händel, gebracht door een Duitse diva genaamd Simone Kermes, die uit Berlijn de Lautten Compagney (sic) uit had meegebracht.
Het programma was opgebouwd rond Francesca Cuzzoni, de - volgens Wikipedia vrij onhandelbare - sopraan voor wie Handel verschillende rollen componeerde. Cuzzoni was een van de grote sopranen uit de 18de eeuw, die zelfs kon wedijveren met de grootste castraten van het moment. Kermes heeft trouwens ook een CD opgenomen met die aria's, waarvan ze er gisteren een deel zong... afgewisseld met ouvertures en concerto's uitgevoerd door de Lautten Compagney Berlin onder leiding van Wolfgang Katschner.
In haar eerste aria, Armida's Furie terribili, kwam Kermes als een furie het podium opgestormd. Meteen werd duidelijk dat dit madammeke rockte, op een wijze die je doorgaans met sterren als Shakira associeert, en niet met een klassiek concert. Enfin, ik toch niet. Ik kan moeilijk inschatten hoe perfect ze zong, maar ze haalde vervolgens wel alles uit de kast en liep af en toe tegen een rotvaart de toonladders af. Kermes zong precies, strooit met hoge C's en ook in de lage noten is nergens was er onzekerheid. Een échte diva, quoi!
Toch bracht ze geen circusnummers. Ze bracht een dikke twee uur lang ontroerende verstildheid en uitzinnige woede. Daarbij schuwde ze de theatrale gebaren en mimiek niet, swingde ze mee met het orkest en maakte ze contact met het publiek. En ze had gevoel voor humor! Totaal niet wat ik me tot maandag bij een klassiek repertoire heb voorgesteld...

De Lautten Compagney speelde ook enkele concertjes van Händel, maar zodra Kermes verscheen leek het orkest op te veren en werd het opgezweept door de zangeres, die in feite een tweede dirigent werd.
Drie toegiften: een halsbrekende aria van Vivaldi, de Gershwin-klassieker "The man I love" - die ik alleen kende in de versie van Ivri Lider, in de film The Bubble - en ten slotte "When I am laid in earth" uit Dido & Aeneas (Purcell). Op het einde van die aria liet ze het licht uitdoen: een voor een gingen de lichten uit, tot alleen de stem in het donker overbleef. Een Coldplay moment, in het conservatorium!!
Uiteraard kreeg ze een staande ovatie. Had Mister T me niet tegengehouden, ik had meer dan eens geklapt tijdens de nummers. Ik denk niet dat ze het erg had gevonden, maar dat hòòrt niet, weet u wel?
zondag 6 februari 2011
Rundskop/Tête de boeuf
Is alle commotie rond deze nieuwe Vlaamse film met Matthias Schoenaerts terecht? Het antwoord is: ja. Perfect is de film niet: de toon van de film is nogal wisselvallig bij momenten, met een paar acteurs/personages die meer in een Louis de Funes film pasten dan in hoogstaand drama, en het gedoe met West-Vlaamse en Limburgse dialecten leek me niet geslaagd en ook niet echt relevant voor het verhaal. En de 27 extra kilo's die de hoofdrolspeler gedurende de opnames met zich mee heeft mogen torsen hebben hem ook niet zoveel sexier gemaakt. Maar de commotie en de lovende kritieken zijn absoluut gepast, omdat die extra kilo's wel degelijk essentieel waren voor de plot van het verhaal, de dramatiek van het hoofdpersonage en de betrokkenheid van de kijker. Jackie is een mens van vlees en bloed, die in een eigenzinnige variant van een Griekse saga stilletjesaan een beest wordt. Een schuchtere jongen die het omwille van een ongelukkig voorval uit zijn jeugd nogal moeilijk heeft met de meisjes en zijn directe omgeving. Nog méér vertellen zou onfatsoenlijk zijn, maar ik geef nog mee dat de fotografie van de film werkelijk verbluffend is, en het zonde zou zijn om op de dvd te wachten. Ga nù kijken, en laat me maar weten hoe het geweest is.
donderdag 19 augustus 2010
Jezus leeft!

Beste lezers,
Ik ben net een culturele ervaring rijker die ik heel graag met u zou delen. Het is geen religieuze ervaring, wees gerust, maar ik heb onlangs in tweedehandswinkel Pêle Mêle een voorraad boeken van Eric-Emmanuel Schmitt ingeslagen en de eerste van de stapel heb ik in één ruk uitgelezen: L'évangile selon Pilate.
U raadt het al, het ging over onze lieve heer en het is een heerlijk boek dat mij - en misschien binnenkort ook u? - eens grondig deed nadenken over het christendom. Het is net als de Da Vinci Code een detectiveroman, maar dan wel eentje waarbij tijdens de zoektocht naar het lijk gaandeweg onduidelijk wordt of er wel ooit een lijk wàs! De opbouw van het boek is simpel: het schetst jezus, mijmerend over zijn jeugd op de vooravond van zijn dood, en de wanhopige zoektocht naar het lijk van de prefect Pilates erna.
Alle elementen en alle personages zijn welbekende fragmenten uit het Nieuwe Testament, maar opnieuw versmolten tot een ingenieus filosofische politieroman die je in een rotvaart uit wil hebben. Het is geen verhaal van een superheld: alle mirakels - of toch bijna - krijgen stuk voor stuk een verklaring die aannemelijk is, maar net dat is de sterkte van het boek: het verhaal, duizenden jaren oud, wordt er juist nog sterker door...
Het is overigens niet de eerste keer dat de auteur, geboren in Lyon maar wonend in Elsene, in het hoofd van een historisch figuur kruipt: eerder las ik La Part de l'Autre, waarin je twee levenswandels van Hitler krijgt in één boek, parallel naast mekaar evoluerend: één van de geslaagde schilder-artiest die hij nooit geworden is, en één van de jodenhatende smeerlap die we helaas beter kennen.
Kortom: zeg niet dat u niet weet wat lezen, op deze triestige regenavonden!
zaterdag 22 november 2008
Susan Nathan in de Beursschouwburg
Gisteren organiseerde het Brussels Actieplatform Palestina (VPK, CODIP, Masereelfonds
Brussel, KifKif, …) organiseren een conferentie “De andere kant van Israël” met de kritische Israëlische schrijfster Susan Nathan die speciaal hiervoor naar België kwam.
Susan Nathan is in januari 1949 in London geboren. In 1999 vertrekt ze naar Tel Aviv om er Engels te doceren. In 2003 vestigt ze zich in de Arabische stad Tamra in het noorden van Israël. In 2005 schrijft ze een boek “The other side of Israel” (vertaald
in het Nederlands als “De andere kant van Israël”). In dit boek vertelt ze haar ervaringen als joodse vrouw tussen de 25.000 Arabieren van Tamra. Ze beschrijft de ongelijke behandeling die de Palestijnen er ondergaan op het vlak van onderwijs, werkgelegenheid, toewijzing van gronden, en gemeentelijke toelagen, bouwvergunningen, veiligheidscontroles,… discriminaties waarover de meeste Israëli's en Europeanen bitter weinig weten of willen weten. Ze trekt parallellen met de discriminatie en onderdrukking van de zwarten tijdens het apartheidsregime in Zuid-Afrika waar ze
als kind vaak geweest is.
Het werd een boeiende avond met tal van anekdotes over hoe Israël haar eigen arabische bevolking behandelt. Het ging dus niet over de sukkelaars in Gaza of op de Westbank, maar dat maakt het verhaal des te schrijnender.
Er was ruimte voor vragen achteraf, en daarvan maakte ik gebruik om haar te vragen of zij, net zoals een groot deel van de arabische bevolking, dacht dat met Obama de situatie in het Midden-Oosten en van de palestijnen ging verbeteren. In haar antwoord prees ze de kwaliteiten van de nieuwe Amerikaanse president, maar wees ze op de verkiezingsspeech die Obama hield voor een grote joodse lobbygroep, en waaruit niet veel hoop kan worden geput, en ook op de samenstelling van zijn kabinet waar al een zionist blijkt in te zitten. M.a.w.: ze verwacht er niet veel van.
Haar vermoeden werd vanmorgen al bevestigd: ik las net in de krant dat Hillary Clinton officieus al een nominatie als buitenlandminister heeft aanvaard, en gelet op hààr campagne moeten we niet veel vredesinitiatieven verwachten... :-(
Brussel, KifKif, …) organiseren een conferentie “De andere kant van Israël” met de kritische Israëlische schrijfster Susan Nathan die speciaal hiervoor naar België kwam.
Susan Nathan is in januari 1949 in London geboren. In 1999 vertrekt ze naar Tel Aviv om er Engels te doceren. In 2003 vestigt ze zich in de Arabische stad Tamra in het noorden van Israël. In 2005 schrijft ze een boek “The other side of Israel” (vertaald
in het Nederlands als “De andere kant van Israël”). In dit boek vertelt ze haar ervaringen als joodse vrouw tussen de 25.000 Arabieren van Tamra. Ze beschrijft de ongelijke behandeling die de Palestijnen er ondergaan op het vlak van onderwijs, werkgelegenheid, toewijzing van gronden, en gemeentelijke toelagen, bouwvergunningen, veiligheidscontroles,… discriminaties waarover de meeste Israëli's en Europeanen bitter weinig weten of willen weten. Ze trekt parallellen met de discriminatie en onderdrukking van de zwarten tijdens het apartheidsregime in Zuid-Afrika waar ze
als kind vaak geweest is.
Het werd een boeiende avond met tal van anekdotes over hoe Israël haar eigen arabische bevolking behandelt. Het ging dus niet over de sukkelaars in Gaza of op de Westbank, maar dat maakt het verhaal des te schrijnender.
Er was ruimte voor vragen achteraf, en daarvan maakte ik gebruik om haar te vragen of zij, net zoals een groot deel van de arabische bevolking, dacht dat met Obama de situatie in het Midden-Oosten en van de palestijnen ging verbeteren. In haar antwoord prees ze de kwaliteiten van de nieuwe Amerikaanse president, maar wees ze op de verkiezingsspeech die Obama hield voor een grote joodse lobbygroep, en waaruit niet veel hoop kan worden geput, en ook op de samenstelling van zijn kabinet waar al een zionist blijkt in te zitten. M.a.w.: ze verwacht er niet veel van.
Haar vermoeden werd vanmorgen al bevestigd: ik las net in de krant dat Hillary Clinton officieus al een nominatie als buitenlandminister heeft aanvaard, en gelet op hààr campagne moeten we niet veel vredesinitiatieven verwachten... :-(
donderdag 8 mei 2008
Moby was in Brussel!
ik heb gisteren het voorrecht gehad om Dhr. Moby en zijn vocaal fenomenaal uit de hoek komende zangeres Joy aan het werk te mogen zien, tijdens een akoestisch concert. En wel in Brussel, tijdens een verrassingsoptreden in Café Belga, op Flagey. Voor zover de zomer nog niet begonnen was, is ze dit nu in elk geval wel. En achteraf kon ik in goed gezelschap nagenieten aan de vijvers van Elsene. Enkele impressies...



http://www.fmbrussel.be/artikel/moby_live_in_cafe_belga.aspx#comments


http://www.fmbrussel.be/artikel/moby_live_in_cafe_belga.aspx#comments
dinsdag 20 november 2007
woensdag 6 juni 2007
Love is in the air!
Omdat het jubileum van gisteren (zie vorig bericht) eerlijk gezegd deprimerend is, én omdat ik tegenwoordig al eens gevraagd wordt waarom ik zo happy rondloop, vinden jullie hieronder een fotootje van mijn nieuwe grote Liefde. We gaan morgen een relatie aan voor minstens een jaar of 20, hoog tijd dus dat ik hem eens voorstel ;-)



PS. En néé ik ben niet ineens een kapitalist/materialist geworden. Maar ik ben toch wel content...



PS. En néé ik ben niet ineens een kapitalist/materialist geworden. Maar ik ben toch wel content...
maandag 21 mei 2007
Nico's webstek is terug on air!
Een jaar nadat ik er een tijdje - onder druk - de stekker uit mijn website heb gehaald, ben ik terug met een weblog, dit keer met dank aan de vriendelijke mensen van google.
Ik moet opnieuw van nul beginnen maar de technologie is ondertussen véél verbeterd, dus het gaat er allemaal wat beter uit zien nu.
Tot binnenkort!
Ik moet opnieuw van nul beginnen maar de technologie is ondertussen véél verbeterd, dus het gaat er allemaal wat beter uit zien nu.
Tot binnenkort!
Abonneren op:
Posts (Atom)
